grazka i klub Igiełka

Prowadzenie i obserwowanie innych blogerek, wirtualne znajomości przekszałcające się w rzeczywiste - zmieniły moje zdanie dotyczące świątecznych kartek.

Wydawało mi się, że kupiona kartka jest dobrą miarą naszej pamięci o kimś. Kartka składana, z odpowiednią kopertą w komplecie - dla osób wyjątkowych. Przy moim antytalencie artystycznym robienie kartek nie wchodziło w grę. Przecież takiego "czegoś" nie mogę wysłać. Jak to - zrobić? Tu się krzywo przytnie, tam źle przyklei, brak ciekawych materiałów, brak pomysłów ... ble, ble, ble.  Pokazać, że nawet paru groszy nie wydam, nie poświęcę czasu na pójście do kiosku? A może mój trud powędruje do kosza? Nie. Stanowczo - nie.

Ale - otrzymałam jedną kartkę od córki, potem kilka od blogowych koleżanek - robione ręcznie. Wszystkie bardzo udane. Pełne serca i dobrych myśli. Ktoś poświęcił swój czas, by przygotować mi niespodziankę. Ktoś przycinał, kleił i uśmiechała się, by przesłać mi cząstę siebie. Ktoś odłożył inne przyjemności, by sprawić mi radość.

To znacznie trudniejsze niż zakup.

Stoją przede mną kolejne otrzymane kartki wielkanocne - od Aneladgam i Blasiuk.

Patrzę na nie, uśmiecham się, czuję bijące od nich ciepło.

Kiedy rok temu przygotowywałam do kartek wyszywane jajeczka, to jeszcze nie czułam tego bicia serca. Raczej obawę - czy spodobają się, czy nie lepiej byłoby kupić coś gotowego.

Teraz jestem przekonana - warto robić świąteczne kartki.

Przede mną imieniny, urodziny, kolejne święta... Zbieram materiały :-))